این روز ها قلم خوردگی های افکارم فراوان شده اند، لحظه ها یکی پس از دیگری می آیند و هنوز تمام نشده خط می خورند. لعنتی ها، آنقدر دغدغه های افکارم زیاد شده اند که هیچ کدام اجازه تفکر به دیگری را نمی دهند، تمامشان نیمه تمام مانده اند. ثانیه هایم شده اند ساحل نا آرام غروب که خورشید مدام از دلتنگی هایش می نویسد و اما هنوز فردا نشده مد آب تمام دلتنگی هایش را زیر نوازش خشن و سردش پاک می کند. چند روزی است مداد سیاهم را به یاد کودکی دوباره کوک کرده ام، می خوام از این پس ثانیه هایم را کودکانه بنویسم، شاید اینگونه  بجای خط خطی ها راهی برای پاک کردنش باشد.  هرچند مداد سیاهم دیگر تحمل سنگینی دستانم را ندارد و مدام می شکند. پ ن: این روز ها بدجور برنامه های زندگیم بهم گره خوردن، طرح های پژوهشیم که نا تموم مونده، تکمیل مقاله عقب مونده ام، آماده شدن برای ارایه مقاله ای که ...