نگاهانگاه که چشمانت خیره به حوض خانه شد سکوت  غم های خفته ات را دیدم انشب ماه با رقص باله اش بر اب جلوه گری میکرد وپلک هایت ثبت سکوت کرده بود گوئی برای همیشه از حرکت افتاده بود نگاه هایت سکوتی سنگین بر حیاط  خانه حاکم کرده بود گوئی با غمت مرگ زمان رسیده بود فردای انروز حوض کوچکمان را شکستم تا ماه به خانه دیگری پا گذارد وحال نگاهایت ادامه خواهد داشت  تا اخرین رقص اشفته پروانه ها...!