تن تنهادستانم را نگریستم که در غربت تنهائی چگونه از فرط خجالت در هم فرورفتند از غم فراق دستان تو به گوشه ای کز کردندچنان پرنده ای بیمار در قفستنهائیم را به نظاره بودم وبا سایه روی دیوار نیم نظری را گذراندیماما گوئی از هم فراری هستیم ولی ناچار به با هم بودندیگر سکوت اتاق هم با صدای نفسهای من شکسته نمیشودستار تنهائیهایم نیز چندیست تحصن کرده واز جعبه اش پا بیرون نمیگذارداری تن تنها وتنهاتراز تنها