ادمهای گرگ نماعوامفریبان سود جو چنان قارچ های سمی دشت افکارم را فراگرفته اند همانان که گرگ صفتانی هستند در پوستین میش همانانکه چنان چنگ بر دشنه نامردی زدند که گوئی عضویست برتن متعفنشان در تاریکی های شب گردیم نوری میبینم سوسوزنان بدنبال روشنائی پای کوبان وبه امید رهائی از ظلمات چنان میروم سراز پای نشناخته ... دریغ از این خیال واهی که برق دشنه ایست در پشت دیوار های خیانت در دستانی که تا لحظه ای قبل دست دوستی بود وحال کلید مرگ ومن تنهاتر از تنها