روئیای ادمیتپسرکان ادم نما و ... دخترکان حوائی ! حیرانند در این دهر لا متناهی دهری که اسمانش با بافته های خیال پوشیده شده زمینش از جنس حریر رنگهایش الوان و روئیائی حتی اواز پرنده گان نیز لحنی فرحبخش تر از طوران بهشتی دارد وجوی های روان صدائی به نوازش کمان کمانچه وبه گوارائی شراب انتحورا سخن به اینجا رسید وفرش بافته افکار ازدار افتاد تمامی اصوات به ناگاه سکوتی را در ذهن جاگذاشتند تمامی الوان جای خود را به رنگ خاکستری وکدر واقعیت سپردند وچه اسان سخت تر میشود نفس های پی در پی چه اسان استدلالها به نظر هائی پوچ وتو خالی تبدیل میشود وچه ساده بر انهمه مشقت وریاضت دست رد بر سینه سوخته ات میزنند اری این است روزگار حق وحقیقت