مثنوی ِ زاینده بـوددر دومین همایش هفته اصفهان، یکی از برنامه‌هایی که با استقبال زیاد حاضران روبرو شد، برنامه مثنوی‌خوانی آقای مهندس محمود سلطانی، دوستدار اصفهان و کوشنده محیط زیست بود. وی در سروده شیوایش با نام «مثنوی زاینده بود» از روزگاری نه چندان دور که زاینده رود، زاینده بود، یاد کرد و اندوه امروز زنده‌رود و بی آبی‌هایش را به تصویر ‌کشید. با سپاس از ایشان که این سروده را برای انتشار به ایران‌نامه سپردند، این مثنوی زیبا و پُر اندیشه را در ادامه بخوانید:            به عصری که شد ادعا، اصفهان نماد ترقّی شده در جهانچنان خشک شد آب زاینده رودکه مانند آن، دیده نادیده بود کفِ  رود، با تابش آفتــاب همه خاک بود و غبار و سرابنه آبی به دشت و به هامون رسیدنه کس آه و فریاد دهقان شنید تلاشی اگر بود ، شد صرف شهر جهان شد به کام کشاورز، زهرروان‌های مردم هم از این بلا دُژَم ...